ANWB informatie: DAG 12 Amman – Amsterdam. Reisafstand 45 km / Circa 1.0 uur onderweg
De bus staat al vroeg klaar om je naar de luchthaven van Amman te brengen, waar we vervolgens de terugvlucht naar Amsterdam nemen. Einde van een indrukwekkende reis, waarbij we in korte tijd heel veel van het prachtige Jordanië hebben gezien. Indien je met Transavia vliegt, kom je net na middernacht weer aan op Schiphol. Dan wordt het een 13-daagse reis. Houd hier rekening mee bij het afsluiten van je reisverzekering.
Voor vertrek hebben we al te horen gekregen dat we niet direct naar Schiphol vliegen met Transavia, maar met Austria Airlines via een overstap in Wenen. Dat is op zich balen want Wenen staat bekend als een uitermate lastig vliegveld. Inmiddels is wel duidelijk dat de koffers worden doorgeboekt, dus bij de overstap hoeven we alleen zelf door alle controles heen. Voordeel: deze vlucht vertrekt wat later, zodat we nog een hele ochtend in Amman hebben.
Thuis had ik al gezien dat er een Koninklijk Automuseum is in Amman en als Paul dat ook als suggestie geeft beslui-ten we daarheen te gaan. Het is dichtbij: een taxi brengt ons er in 10 minuten naar toe voor 2 JOD. Aan de collectie is te zien dat de koninklijke familie al generaties lang uit petrolheads bestaat, want er staan allerlei voertuigen daterend vanaf begin 20e eeuw. Officiële auto’s, maar ook (snelle) privé wagens, rally auto’s en zelfs karts. Ook veel motoren. De collectie is aangevuld met wat film rekwisieten: de “Speeder” van Luke Skywalker uit Star Wars en de “auto “Martian Rover” van Matt Damon in The Martian: beide films zijn opgenomen in Wadi Rum.
Andere groepsleden hebben ook nog rondgekeken deze ochtend. Iwan is naar het park gelopen dat rond het museum ligt en daarna naar de moskee tegenover het hotel. Via de groepsapp deelt hij een paar prachtige foto’s.
Om een uur of 2 vertrekken we bij het hotel. De luchthaven zien we nu pas goed (bij daglicht) en die is erg modern. Bij de security wordt mijn koffer eruit gepikt: ze zien een verrekijkertje en dat moet gecontroleerd worden. Behoorlijk pissed haal ik de hele koffer leeg, want uiteraard weet ik niet meer precies in welk shirt ik dat had gerold. Zoals te verwachten: de laatste. Inspectie, ook van alle medicijnen, levert niets op en ik kan weer inpakken en door, proberen de groep weer bij te halen. Dat lukt en verder gaat het vlot. We maken de laatste dinars op, drinken een frisje en stappen in voor de eerste fase van de terugreis: Wenen. In het vliegtuig van Austrian Airlines krijgen we een prima tosti en drank zoveel als we willen. Ik zit tussen twee Duitse zakenmensen, die vooral proberen te slapen. En stipt op tijd landen we in Wenen.
De overstap in Wenen gaat verrassend soepel. Goed opletten is de key want iedereen van de groep, inclusief reisleider Paul, lijkt ieder voor zich te denken. Maar we vinden nog tijd om even naar de wc te gaan en water te kopen. Precies op tijd vertrekken we naar Schiphol. Helaas wel op een gewone plek en dat is krap. Gelukkig maar 2 uur. Uiteindelijk blijkt dat zelfs maar ruim 1½ uur te worden. Bij de bagage, die er ook snel is, wordt geknuffeld en afscheid genomen. Onze taxichauffeur belt dat hij vlakbij is en als we op zijn aanwijzingen naar buiten lopen staat hij 5 minuten later voor onze neus met een grote grijze bus. Krap 2 uur later staan we weer voor onze eigen deur. Slapen, morgen uitpakken en dan beginnen de herinneringen ……
