ANWB informatie: DAG 7: wereldwonder Petra. Vandaag bezoeken we de legendarische roze stad Petra, het hoogtepunt van Jordanië. De duizenden jaren oude stad ligt verborgen in een diep dal achter een rotsgebergte.
De oude stad is alleen bereikbaar via de ‘Siq’, een 1,3 kilometer lange, afwisselend rood en oranje gekleurde steile bergkloof. Zodra het einde van de doorgang nadert, ontvouwt zich een betoverend aanzicht. Je staat recht tegenover de rotsfaçade van de oude schatkamer van een koning. De uitgehakte rotsgraven, tempels, theaters en steeds wisselende lichtinvallen die de rotsen zalmroze kleuren, vormen een uniek schouwspel dat zijn weerga niet kent. Ook het klooster, het grootste gebouw van Petra, is zeer indrukwekkend. Bereid je wel voor op een stevige klim.
Vandaag moet het hoogtepunt van de reis worden. De wake-up call van het hotel om 7:30 komt voor het eerst niet door: gelukkig heb ik zelf ook de wekker gezet. De nacht was eigenlijk best goed: het bed leek bij aankomst erg wiebelig maar dat viel toch wel mee. Ook niet te koud of te warm en qua lawaai ook te doen voor midden in een stad. De call komt om 10 voor 8…. We geven aan de receptie door dat het toilet niet doorspoelt en dat ze dat best mogen verhelpen als we niet op de kamer zijn omdat we ze wel vertrouwen. Vinden ze geloof ik wel bijzonder …..
Daarna gaan we ontbijten. Ik probeer het in de bloedhete ontbijtzaal licht te houden omdat de ingewanden nog steeds een beetje van slag zijn en dat kan makkelijk: keus genoeg. We ontbijten samen met Paul en Coby: vooral voor Paul is dit DE dag. Hij droomt er al 60 jaar over om Petra te bezoeken en eindelijk is het zover.
We verzamelen in de hal om 9 uur en krijgen daar een lunchpakket. Paar gevulde broodjes, wat fris, appel, water en snoep. Niet echt ons idee van een goede lunch maar OK. Dan blijkt onze ontbijttafelgenoot Paul er opeens niet bij te zijn: hij is na het ontbijt acuut ziek geworden…… Reisleider Paul besluit bij hem te blijven en belooft alles op alles te zetten om hem alsnog naar Petra te krijgen zodra hij wat is uitgeziekt. Wel even een domper: de groep leeft mee.
Even later gaan we op pad. De ingang is heel dichtbij en als Muhammad de kaartjes geregeld heeft gaan we naar binnen. Het is een stevige wandeling vandaag, maar door alle uitlegstops valt het wel mee. Bovendien is het eerst omlaag.
Ik loop achteraan met Pascale: die blijkt dat eigenlijk altijd te doen omdat ze het leuk vindt de groep bij elkaar te houden. Ik maak geintjes met haar en zeg dat ze waarschijnlijk Border Collies in haar voorgeslacht moet hebben, maar besluit ook om dat samen met haar te gaan doen. Wel zo gezellig en bovendien loopt Ria ook vaak achteraan ….. Muhammad vertellen we ook dat wij de rij sluiten en die wacht vanaf dat moment met zijn praatjes tot wij aansluiten of in elk geval tot hij ons ziet aankomen.
Modern wereldwonder Petra is een nalatenschap van de Nabateeërs of Nabateeën. Zij vormden een Arabisch volk dat in de klassieke oudheid leefde in het Midden-Oosten, grotendeels in het noorden van het Arabische schiereiland. Hun koninkrijk besloeg delen van het huidige Jordanië, Syrië, Saoedi-Arabië en Israël. Volgens traditionele over-leveringen waren de Nabateeërs nakomelingen van Nebajoth, de oudste zoon van Ismaël. Zij dreven handel via de verschillende karavaanroutes. Onder andere de handel in wierook uit Jemen was belangrijk voor hen. De hoofdstad van de Nabateeërs was de stad Petra. De Nabateeërs hadden hun eigen religie. Centraal stond de verering van rotsen. De Nabateeërs hebben in Petra ondergrondse waterkanalen of qanaten aangelegd, die van (ondergrondse) bronnen in de bergen via tunnels naar droge landbouwgronden leidden. Resten daarvan zijn nog steeds zichtbaar. In het jaar 106 maakte de Romeinse keizer Trajanus een einde aan het koninkrijk van de Nabateeërs door het te ver-overen: een gebeurtenis die vele volken in deze regio meermalen is overkomen.
De site is lang voor de buitenwereld onbekend geweest omdat de toegang erg verborgen ligt in een kloof. Deze “siq” die leidt naar de in de rotsen uitgehakte tempel (de Treasury) is fantastisch mooi. We treffen het met het weer: de voorspelling was bewolkt, winderig en koud (12 graden) maar in de praktijk schijnt de zon, is er weinig wind en is het heerlijk fris wandelweer. Mijn extra vestje komt niet uit de rugzak. De kloof wordt smaller en weer breder, verschiet van kleur door zowel verschillende steensoorten als lichtval maar is onophoudelijk spectaculair. Het is – uiteraard ook nu in het laagseizoen druk, maar je hoeft niet over de hoofden te lopen en kunt soms foto’s maken met bijna geen mensen.
Eigenlijk onverwacht duikt dan opeens door een smalle spleet de bekende facade op. Door de vele stops en het gezellige kletsen onderweg (en waarschijnlijk ook door het afdalen) is de tocht voor het gevoel heel snel gegaan. Dichterbij komend zie je steeds meer van de in de rotsen uitgekapte façade en ook steeds meer van de kamelen-parkeerplaats ervoor. Het is erg druk op dat moment en dat doet een beetje afbreuk aan de verwondering, maar het is echt erg mooi. Muhammad legt een en ander uit en last een kwartier fotostop in. Ik ga op een bankje zitten kijken naar alles wat er gebeurt: het is een mooi terras.
Als we zitten te genieten van het prachtige uitzicht wordt het steeds leger. Ria vertelt dat ze straks de terugweg wel met een golfkarretje wil doen: lijkt me een goed plan. De groep verzamelt weer voor de volgende stop: koffie & lunch. Opnieuw super spectaculaire natuur – en de onvermijdelijke verkopers ….. Pascale en ik lopen telkens met de laatste mensen mee.
Als Ria er bij de koffielocatie nog niet blijkt te zijn is de eerste gedachte dat ze daar alvast weer foto’s aan het maken is. Verschillende mensen zeggen haar nog gezien te hebben en Pascale en ik hebben toch echt goed opgelet. Maar als ze na 5 minuten nog steeds niet aansluit bij de groep ga ik toch naar haar zoeken. Eerst in de omgeving van de koffiestop, maar daar is ze niet te vinden. Een paar groepsgenoten kijken ook nog rond maar ook die zien niets. Muhammad gevraagd of ze met hem heeft overlegd over terug gaan: die weet van niets. Nog 5 minuten gewacht maar nog steeds geen spoor van Ria. Ik ben uiteraard enerzijds ongerust maar ook best wel kwaad: dat merkt de groep ook wel. Niemand begrijpt dat ze haar telefoon niet bij zich heeft en ik herhaal maar dat ik dat ook graag zou willen, maar ja.
Uiteindelijk besluit ik terug te gaan om haar te zoeken. De groep gaat verder en zal ook naar haar uitkijken. Ik loop in een flink tempo terug, maar het is best pittig omhoog. Ik doe er bijna 50 minuten over om weer terug te komen bij de ingang en kijk onderweg op alle drukke punten goed rond: in winkeltjes, op bankjes en rustplekken in de schaduw. Maar Ria is nergens te vinden. Na nog 5 minuten te hebben gezocht op het plein bij de ingang ga ik terug naar het hotel en bel reisleider Paul om te vragen of hij aan Muhammad wil doorgeven dat ik haar niet heb gevonden. Het is dan ongeveer 13 uur en Paul is nog steeds met zieke “andere Paul” in het hotel, maar meldt wel dat die zover is opgeknapt dat ze snel gaan vertrekken. Ook nog een beetje goed nieuws …..
Paul belt even later terug: Muhammad is haar ook gaan zoeken en ik begrijp dat hij haar heeft gevonden bij de Treasury. Daar zou ze op mij wachten tot 14 uur, maar ik ben daar natuurlijk al lang voorbij. Kan ik echter niet doorgeven. Ik realiseer me dat ze ook geen geld heeft, dus bel Paul opnieuw om te vragen of hij dat wellicht kan voorschieten: hij gaat namelijk zo meteen met Paul naar Petra. Hij vertelt me dat Ria al geld heeft geleend van Muhammad zodat ze terug kan met een golfkar. En dan begint het wachten, want ik kan haar niet zeggen “vertrek maar meteen want ik ben je al voorbij”. Dus ik wacht maar in de hotelkamer…… Om kwart over 2 belt Paul opnieuw: hij heeft haar net prinsheerlijk in een golfkarretje voorbij zien komen. Nog even wachten.
Achteraf blijkt dat Ria zeer tegen de gewoonte in juist voor de groep uit liep en toen ze niemand meer zag dacht dat ze achterop was geraakt en dus steeds verder vooruit raakte. Uiteindelijk was ze doorgelopen tot het laatste punt van de groepsexcursie: de trap naar de monastery. Toen ze daar de groep nog niet zag realiseerde ze zich dat ze juist vooruit had gelopen, omdat daar zeker mensen van de groep moesten zijn die niet naar boven gingen klimmen. Dus is ze terug gaan lopen en toen ze op de terugweg de groep bij de koffiestop ontmoette was ik net vertrokken. Pogingen mij te achterhalen mislukten, waarschijnlijk omdat ik – met de pest in – flink de pas in had ..… Bellen lukte ook niet: diverse mensen hebben het geprobeerd maar niemand had bereik. Van Muhammad heeft ze geld geleend om vanaf de treasury terug te kunnen met de golfkar en met hem afgesproken dat ze daar tot 14 uur op me zou wachten. Tijdens dat wachten weet ze nog wat mooie plaatjes te schieten.
Als later op de dag de groep terugkeert is het natuurlijk een mooi verhaal. De mooiste foto van de dag komt later in de middag binnen: Paul en Coby samen voor de Treasury. Toch nog gelukt. Later hoor ik van tenminste drie stellen dat die net als wij al een beetje hadden zitten nadenken over “wat als Paul het niet haalt”? Algemene mening was dat we dan met wat aanpassen aan de volgende dag het toch mogelijk zouden kunnen maken. Bleek niet nodig, maar het tekent wel de sfeer in de groep: zorgzaam en attent.
Een deel van de groep klautert verder omhoog en verkent nog veel meer van de totale site, die heel veel wandelingen kent. Daarmee kom je – met de nodige inspanning – op veel stillere plekken die soms ook schitterende uitzichten bieden. Via de groepsapp komen daar nog een aantal geweldige foto’s van binnen.
