ANWB informatie: DAG 4 Amman – Madaba – Mount Nebo – Wadi Mujib – Dode Zee. Reisafstand 120 km / Circa 3.0 uur onderweg. Op weg naar de Dode Zee bewonderen we in Madaba de mozaïeken, kijken we vanaf Mount Nebo uit
over het beloofde land en we zien vergezichten in Wadi Mujib. We overnachten in een luxe hotel aan de Dode Zee.

• Madaba is één van de oude bijbelse steden en bekend door de antieke zijderoute en de Byzantijnse mozaïeken, waaronder de beroemde landkaart van het Midden-Oosten.
• Mount Nebo is de plek waar Mozes over het beloofde land uitkeek. Op de berg kun je genieten van
  het uitzicht: bij helder weer kun je zelfs Jeruzalem zien liggen. In de Herdenkingskerk van Mozes
  bewonderen we de mozaïeken.
• Wadi Mujib is een drooggevallen rivierbedding: die worden ook wel wadi’s genoemd. We maken een panoramastop bij de meer dan duizend meter diepe kloof Wadi Mujib. Dit bezoek wordt vandaag in overleg tussen Muhammad & Paul verplaatst naar morgen: dan komen we er langs, vandaag zou het 1½ uur omrijden zijn …..

We vertrekken bij het hotel zonder lokale gids Muhammad: die pikken we op zijn woonplaats Madaba, want dat is onze eerste stop. Het is een leuk klein stadje met een gezellige sfeer. Op het programma staat een bezoek aan een Byzantijnse kapel met prachtige mozaïeken: specialiteit van dit gebied. Er is in Madaba een 4-jarige opleiding mozaïek maken en restaureren! Studenten van die school waren op de parkeerplaats van de bus bezig met een muurproject ter ere van de koning.
Bij de Byzantijnse kerk is een klein ‘klaslokaal’, waar Muhammad een en ander vertelt over de mozaïeken die we binnen gaan zien. Belangrijkste is een vloermozaïek: een zeer oude landkaart van Palestina, helaas deels verwoest bij het blootleggen en later nog meer door aardbevingen. De kaart laat veel van de Bijbelse plaatsen zien en de tocht die Mozes met zijn volk door de woestijn maakte. Verder is het ook een mooie kerk, waar iemand heel slim stemmige muziek had opgezet, zodat iedereen eigenlijk direct na binnenkomst stiller werd. De kerk hangt verder vol met kleur-rijke mozaïekjes, schilderijtjes en paneeltjes van heilige figuren.

Daarna drinken we – in twee groepen – koffie op terrasje. De sfeer in Madaba wordt duidelijk als het meisje dat onze bestellingen opneemt op een briefje even later – zonder briefje – weer voorbij loopt en naar binnen gaat in wat blijkt haar eigen winkeltje naast het café. Mensen helpen elkaar hier dus even een handje als dat nodig is.

De volgende stop is Mount Nebo. Al in het jaar 394 wordt door een vrouwelijke pelgrim (Egeria) al gesproken over een gebouw op die plek. Mount Nebo zou de berg zijn waarvandaan de profeet Mozes het beloofde land aan de andere kant van de Jordaan zag liggen. Hij kon zijn volk niet verder leiden omdat God hem dat verbood, hij bleef dus op die plek met zijn volk. Mozes zou ook bij Mount Nebo zijn overleden, maar zijn graf is nooit gevonden. Wel is om dat te gedenken het al bestaande gebouw tot een kerk en later een klooster uitgebouwd. Het complex bleef tot de 12e eeuw in gebruik maar bleek in de 16e eeuw verlaten.

In 1933 kwamen er Franciscaner monniken naar de locatie. Die begonnen archeologische opgravingen en bouwden een overkapping. Zij legden ook meerdere lagen mozaïeken bloot.
De site is vrij recent helemaal opgeknapt voor bezoek van paus Johannes Paulus II in 2000 (het Katholieke jubeljaar) en paus Benedictus XV in 2009. Op het moment dat wij de kerk bezoeken is er een viering gaande met Italiaanse pelgrims. Die zingen prachtig mee met de liederen, zodat de sfeer meteen heel plechtig wordt.

We verlaten Mount Nebo en reizen door naar het Mozaïekcentrum Madaba. Dit door Koningin Noor geïnitieerde project leidt mensen met afstand tot de arbeidsmarkt op tot mozaïekmaker. Een super positief project waar lokale mensen echt mooie dingen maken. Niet onze smaak, maar we willen het initiatief toch graag steunen, Uiteindelijk vinden wel iets moois : een doosje van olijfbomenhout ingelegd met o.a. koperdraad en dat wordt gekocht.

We lunchen op de parkeerplaats van het mozaïekcentrum met “take-away” maaltijden die Muhammad heeft geregeld. Is een beetje improviseren: de mooie plek onder de bomen ertegenover blijkt een soort openbaar toilet te zijn dus uiteindelijk zitten we allemaal buiten op een paar muurtjes.

Na de uitstekend smakende lunch gaan we op weg naar ons onderkomen voor de komende nachten: Mövenpick Dead Sea Spa. Meteen na aankomst is het even de gebruikelijke chaos bij het verdelen van de kamers, maar de afspraak is dat we snel uitpakken en dan met zijn allen afdalen naar het strandje bij de Dode Zee. Paul biedt aan om daar foto’s te maken van drijvende en met modder ingesmeerde groepsgenoten ……
Ria laat het even lopen: ze is moe en wil even rusten. Misschien is dat ook wel terecht, want de eerste ervaring met de Dode Zee is er een met gemengde gevoelens. Het is lang zoeken naar de beste route naar het strand op het enorme complex, en bovendien is er een groot hoogteverschil te overbruggen. Aangekomen op het strandje blijkt dat bovendien te liggen naast een bouwput en bestaat de ondergrond uit scherpe kiezels.
Ik ga wel even erin drijven en dat is inderdaad een interessante ervaring. Maar ik verwacht eerlijk gezegd niet dat Ria dit zo leuk zal vinden dat ze er de moeite voor over heeft. Dat blijkt gelukkig de volgende dag – als we de weg beter weten en heel rustig aan doen niet waar .….
Als ik terugkeer op de kamer ligt Ria lekker te slapen. We gaan samen op pad om de zonsondergang op de foto te zetten, maar die blijkt net voorbij als we op “de” fotospot aankomen en was ook niet heel spectaculair. Op een van de terrassen drinken we een biertje en een wijntje (à raison van 23 euro …..)
Daarna lopen we terug naar het centrale gebouw waar onze kamers zijn. Het welkomstdiner is zeer uitgebreid en verzorgd, maar helaas zitten we niet als groep bij elkaar. Het wordt na het diner toch nog gezellig in de lounge met een kopje koffie, een drankje en een flink deel van de groep. Voetbal op de achtergrond, maar vooral leuke gesprekken.