Dag 18 – donderdag 21-2: naar Oudtshoorn

Vandaag naar Oudtshoorn, en op weg naar het bezoek aan Cango Wildlife: een kort ritje van maar 128 km. De inpakroutine wordt weer van stal gehaald. We hebben een korte rit, maar weten van mogelijke vertragingen dus willen we ruim de tijd nemen. De wekker gaat om half 8, Gerard is dan al even aan het scharrelen. Weer een uitstekend ontbijt, en we nemen afscheid van Erik. Vragen hem nog onze dank over te brengen aan de engineer waar we zo’n leuk gesprek mee hadden: benieuwd of dat lukt..

De rit is kort, maar het landschap is opnieuw erg mooi – deels langs de kust. Onderweg zien we een stal paragliders: kennelijk is er goede thermiek. Ook zien we grote velden met hopbellen. We rijden door de kleine Karoo, en het landschap lijkt op dat van de grote: leeg, weids en dor. Er wordt aan de weg gewerkt, en ergens in de middle of nowhere staan we dik een kwartier gewoon stil bij een afzetting. Hier maken ze van en snelweg gewoon een eenbaansweg over 15 kilometer als het werk daarom vraagt…. In Oudsthoorn hebben we alle tijd: we zijn vroeg. Ria maakt wat foto’s van het plaatsje.

We gaan we niet naar onze B&B: die hebben we al gebeld dat we laat zullen inchecken vanwege ons bezoek aan Cango Wildlife. Als we daar aankomen is het even schrikken: het lijkt wel een pretpark met een krokodillenbek als entree. Maar eenmaal binnen is de ontvangst hartelijk en worden we als VIP’s meteen in de watten gelegd. De gids wordt opgeroepen en wil eigenlijk al meteen beginnen. Dat is een beetje lastig omdat we eigenlijk eerst nog wat willen eten en drinken, maar dat is helemaal geen probleem, ze wacht gewoon op ons. We eten en drinken wat in het restaurant en beginnen aan de tour.

Die is leuk: in eerste instantie waren we alleen gefocusseerd op het aaien van de cheetah, maar onze gids weet onze aandacht goed te vangen. We zien vliegende honden, otters, een chagrijnige kariboe, krokodillen (die ook nog even gevoerd worden net als de VIP’s voorbij komen – en een heleboel andere bedreigde dieren die ze daar opvangen en indien mogelijk en gewenst gebruiken in fokprogramma’s. Als VIP krijgen we ook een kijkje echt achter de schermen in de keuken het het interne hospitaal. Dar wordt duidelijk met wat voor passie hier wordt gewerkt. De tour eindigt met een rondje grote katten. Eindelijk zien we een (prachtig) luipaard in de boom hangen. In een zo op het oog ongemakkelijk standje ligt het prachtige dier opgevouwen tussen een paar takken, maar als het gaat bewegen lijkt het alleen maar ongemakkelijker te worden zonder dat het kennelijk veel uitmaakt. We zien ook een paar witte leeuwen: in het wild vrijwel uitgestorven en een van de laatste 15 witte tijgers.

Het blijft indrukwekkend, ook al zitten ze in relatief kleine ruimten. Een leeuw in het wild is echt iets anders, maar deze dieren krijgen de beste verzorging die mogelijk is. Er zitten ook andere katachtigen zoals de cerval, die nogal schuw is en uiteraard de cheetah’s. Na dit rondje mogen we onze ontmoetingen kiezen: elk 3. We kiezen hetzelfde: wel zo gezellig samen in de kooi. Het worden de cheetah pups, een volwassen chaetah en de ringstaartmaki’s.

We mogen plaatsnemen in een soort wachtruimte en krijgen uitgebreide instructies. Bij de cheetah’s zijn er drie begeleiders: de “handler”, degene die het dier heeft getraind, de fotograaf (we krijgen een USB stick met professioneel gemaakte foto’s) en de bodyguard. Die laatste moeten we telkens volgen. Het oogt allemaal heel goed uitgedacht en gestroomlijnd, zonder dat het routineus wordt. Knap werk van het team. Ook wordt verteld wat wel mag qua contact (dat is beperkt) en wat niet mag. De dieren worden in principe “wild” gehouden op een enkele uitzondering na.

We beginnen met de pups. Die blijken verrassend stroef aan te voelen: helemaal niet zo zacht als ze er uit zien. De handler zoekt er een uit (van de drie) die wel een aai kan gebruiken en daar mogen we een voor een naar toe. Alleen over de onderrug aaien helaas, maar het beestje gaat er wel van spinnen.

Daarna het beoogde hoogtepunt: Solo, de volwassen cheetah. Solo is echt getraind: die kan zelfs in een tuigje lopen om gehandicapte mensen te ontmoeten op een rolstoeltoegankelijke plek. Er is duidelijk een heel speciale band tussen de handler en Solo: ze zijn zichtbaar verliefd op elkaar. Zij kan echt alles met hem doen, en door haar knuffel wordt hij rustig. Ria gaat eerst en krijgt Solo aan het spinnen. Een volwassen cheetah voelt – met uitzondering van een streep in de nek -wel zacht aan, en bovendien heel gespierd. We mogen rug en bovenkant van de kop aaien: staart, buik en kin zijn helaas “off limits” voor ons. Als Gerard volgt blijft het spinnen, maar na een minuut of 5 staat de cheetah op en wordt onrustig. Er wordt direct ingegrepen: handler bemoeit zich met Solo, bodyguard geeft keurig maar dwingend het sein “opstaan en terugtrekken”. Het is bijna etenstijd, en Gerard is niet bedoeld als diner. Dan wordt ook opeens weer helder dat dit een echt gevaarlijk dier is: sterk en razendsnel (0-60 in 2 seconden, 120 km/uur topsnelheid: je hebt geen schijn van kans…).

Tenslotte de lemuren / ringstaartmaki’s. Dat is eigenlijk het leukst: die kruipen bij je op schoot of gaan op je hoofd of schouder zitten, en zijn echt lekker zacht. Daar zijn we ook eigenlijk het langst, en daar is alleen een handler (met een heel lekker sapje dat als sturing en beloning dient) en de fotografe bij. Niet echt gevaarlijke dieren….

We doen daarna nog een kort rondje en rijden rond 5 uur naar de B&B. Dat is heel dichtbij, en de eigenaar wacht ons al op. Een snelle introductie volgt en we installeren ons. De kamer is simpel maar OK, helaas zonder airco en dat is wel jammer want het is erg heet. Ria maakt het fotorondje en gaat daarna selecteren. Gerard neemt een douche, en loopt daarna naar het zwembad. Daar raakt hij aan de praat met een stel uit Midwolda, en zittend met de voetjes in eh koude water vliegt de tijd voorbij.

Als Ria haar hoofd om de hoek steekt is het al na 7 uur: hoog tijd voor iets eten. De eigenaar heeft een semi-Italiaans restaurant een paar 100 meter verder aanbevolen en we besluiten dat te doen. Als we daar aankomen zit het vrijwel vol: alleen “binnen” is nog een tafel. Dat is op een soort veranda, dus dat doen we maar. We eten er voortreffelijk, en zoeken rond 10 uur het bed op. Warm, dus we laten de deur half open staan. De muggen worden met DEET op afstand gehouden: werkt perfect….