Dag 21 – zondag 24-2: naar Cape Town

Ria begint al weer een beetje aan Nederlandse tijden te wennen en heeft moeite om er om een uur of 8 uit te komen. Gerard scharrelt dan al bijna een uur rond. We pakken al een beetje in, en na het ontbijt rekenen we onze braai en de wijnen af bij Natasja en checken uit.

Eerste doel is Meerlust: een wijnhuis met een prachtig herenhuis. Helaas blijkt dat op zondag gesloten…. We rijden door naar optie 2: Neethlingshof. Dat blijkt wel open, en als het scannen van onze autogegevens door de bewaker bij de poort niet lukt laat hij ons gewoon maar doorrijden. Over de immense oprijlaan bereiken we een parkeerplaats, waar nog maar weinig auto’s staan. We kunnen rustig rondkijken op het schitterend aangelegde landgoed en lopen ook nog even de galerie in. Leuke werken, en een aardige receptioniste die graag architectuur in Nederland wil komen bekijken. NL is populair in Zuid-Afrika…. We besluiten maar niet aan de wijn te gaan (het is rond 11 uur) en rijden richting Stellenbosch. Op de oprijlaan komen we de eerste tourbus tegen….

Stellenbosch is een uitermate sjieke plaats. Dikke SUV’s, Porsche’s, Mercedessen en opvallend veel Jaguars (XF!) staan langs de straten, die gevuld zijn met winkeltjes, galerietjes en restaurantjes. Mooie spullen, niet echt goedkoop voor Zuid-Afrikaanse begrippen maar voor ons heel betaalbaar. Ria ziet opeens ergens een tentje waar ze crêpes verkopen, en we drentelen net zolang in de buurt rond dat daar een plekje vrijkomt. Vroege lunch zo rond half 1, maar erg lekker. Daarna kopen we nog een cadeautje voor iemand.

In een van de galeries zien we echt schitterende, hele grote schilderijen van een kennelijk nogal bekende kunstenaar. Vooral zijn 2*3 meter grote leeuwin in grijstinten is prachtig: Gerard wil hem wel meenemen. Beetje lastig qua formaat – maar ze kunnen hem oprollen 🙂 – maar ook best prijzig: 50.000 Rand = ongeveer 3600 euro…. Toch maar niet, maar ze zijn echt heel mooi.

Eenmaal weer terug bij de auto voeren we het hotel in als bestemming. Een uurtje later zijn we in de buurt, maar er zijn allerlei wegen afgezet vanwege filmopnamen. Gerard besluit om de auto even even te parkeren om de routebeschrijving erbij te pakken en op dat moment zien we het bordje “P Fountains Hotel”. Beetje mazzel moet je soms hebben…..

Er staan allerlei mensen klaar om ons op te vangen en nog bij het inchecken hebben we al een glaasje jus in de handen. Dat is leuk binnenkomen. Daarna de auto de kelder in en naar de kamer, waar de koffers even later ook aankomen. We installeren ons en bekijken de opties. Keuze valt op een eindje lopen naar het beroemde Victoria & Albert Waterfront. Is dik 2 kilometer: moet kunnen.

De eerste indrukken van Kaapstad zijn matig: veel betonnen blokkendozen zonder enige architectonische kwaliteit, hele brede autosnelwegen ertussen door (men is duidelijk niet ingesteld op lopen) en een heleboel zwervers en soms ronduit agressieve bedelaars. We slaan ons erdoorheen, maar ook het Waterfront valt eigenlijk tegen. Pas als we er wat dieper in lopen komt de bekende relaxte haven-sfeer wel wat meer naar boven, maar qua gebouwen is het bijna allemaal nieuw en fantasieloos. Wel spelen er diverse prima bandjes: een Afrikaans koor voor de food market steelt de show met swingende ritmes, mooie samenzang en veel dans. Ook een groepje met marimbaspelers klinkt erg goed.

We lopen wat rond, Ria maakt uiteraard foto’s – ook van de robben die hier gewoon in de haven zwemmen – en besluiten in een Belgisch restaurant wat te gn eten. Dat ligt geweldig: aan het water en zicht op allerlei straatjes. We eten heerlijk, met echte Belgische kloosterbieren erbij (Maredsous en Abt 12!). Alleen heeft Ria teveel besteld, zodat Gerard echt zijn best moet doen. Lukt prima. We hadden al besloten een taxi terug te nemen en de ober wijst ons een betrouwbare standplaats dichtbij.

Een leuke chauffeur, die meteen over zijn kinderen vertelt (schatjes op de foto’s) brengt ons terug naar het hotel en wijst er en passant ook nog even op dat we in een hele beroerde buurt zitten. Niet gaan lopen, ook niet overdag. Oops….. Gelukkig hebben we niet de allerslechtste straat gedaan. Eenmaal weer terug is het tegen negenen. Nog even schrijven en foto’s checken en dan gaat het licht uit.