Egypte – dag 05: woensdag 12-3-08

Van de Witte Woestijn via Farafra-oase naar Dakhla. 

Het is – zeker als de groep ook gaat slapen – heel stil. Wat gesnurk is het enige geluid. Er waait wel een koude wind. Die zorgt ervoor dat we besluiten helemaal in de kleren te gaan slapen. Pas na veel draaien en rommelen vinden we een redelijke houding: Ria heeft vooral last van de harde ondergrond, ik van de koude wind op mijn gezicht. Hoe mooi de ochtend ook is: Ria wordt om iets over vijf uur gebroken wakker en heeft het even heel moeilijk.

Het opkomen van de zon maakt een en ander draaglijk, en ook de temperatuur gaat snel omhoog. Rond 6 uur is iedereen wakker. Ongewassen hoofden alom, en iedereen heeft maar kort geslapen. Genoten van de sterren, geluisterd naar gesnurk of hele tenten gebouwd om de wind tegen te houden. Het blijkt dat Michel bij een sanitaire stop bijna onze slaapplaats had uitgezocht: nog net op tijd zag hij dat de beoogde toiletplek al bezet was….!

Onze verzorgers hebben alweer een ontbijt klaar staan en om half 7 lopen we, na afscheid genomen te hebben, terug naar de weg. Ondertussen weer genieten van het bizarre landschap, en opnieuw worden de camera’s flink gebruikt. Het ziet er in het ochtendlicht allemaal heel anders uit dan in de late middagzon van gisteren. De bus brengt ons vervolgens snel naar de dichtstbijzijnde oase: Farafra. Daar is een warmwaterbron, waar we ons gaan opfrissen. De verwachtingen over het warme bad zijn hoog gespannen, maar worden ver overtroffen. Niet vanwege de setting: een rommelige betonnen bak aan de rand van de woestijn. Maar wat is het water heerlijk! Het komt van 800-1000 meter diep en is dus heerlijk warm. Ook erg ijzerhoudend: alles kleurt oranjebruin maar dat deert niemand. Een andere groep was ons net voor, maar we passen er makkelijk allemaal in en bovendien vertrekken ze al vrij snel. Er wordt thee geserveerd door chauffeur Kamal: geweldig!

Herboren kopen we bij een lokale handelaar een kameelharen muts: tenslotte zullen we nóg een keer buiten slapen. Door een schitterend landschap rijden we door naar het museum van Badr, een lokale kunstenaar. Vreemde beelden van hout, zandschilderijen en een soort van stijlkamers: Badr heeft zijn best gedaan om iets bijzonders neer te zetten in de verder zeer rustige en kleine oase. Er staan een paar mooie beelden, maar we zij redelijk snel uitgekeken en gaan aan de overkant van de straat op een terras zitten. Daar zit al een groot deel van de groep en we worden getipt over een specialiteit: vers geperst Mango en Guave sap. Verrukkelijk! Een kopje Turkse koffie na en de dag kan echt beginnen, want het is nog steeds vóór 10 uur.

In de “winkelstraat” wordt nog wat proviand ingeslagen. De uitstallingen zijn schitterend, maar de keuringsdienst van waren zou hier een acute hartverzakking oplopen! Maar het deert niemand, en ook hier valt de vrolijkheid van de lokale bevolking op. Farafra is erg traditioneel, vrouwen zijn allemaal (en soms zelfs helemaal) gesluierd, maar we worden gastvrij onthaald.

Om een uur of 10 gaan we verder. De weg door de woestijn loopt nu echt voor je gevoel door geheel verlaten gebieden. Het waait: de horizon wordt een vage streep door het stuivende zand. Er zijn nauwelijks tegenliggers op de weg en we stoppen ergens in de middle-of-nowhere voor foto’s, sigaretjes en eventuele sanitaire behoeften. Een eind verderop ligt een mini-oase rond een politiepost: ook daar wordt gestopt maar nu voor koffie, thee of een drankje. Achter het café zit een klein feestterreintje, waar een klein van leem gebouwd gebouwtje bij staat. De traditionele bouwstijl is hier goed zichtbaar. Opvallend is dat na een klein uurtje iedereen wel verder wil, maar Peter nog gewoon lekker aan de thee zit. Het grote onthaasten is begonnen……. 

De laatste stop van de dag is in Al Qasr: een geheel van leem gebouwde nederzetting waar onder andere een moskee uit de 12e eeuw en een school (Madrassa) uit de 10e eeuw te zien zijn. Het dorp is grotendeels verlaten, een paar plekken zijn nog bewoond. Een lokale gids leidt ons rond en laat zien dat naast de moskee een tombe is gebouwd voor een belangrijke Sjeikh. Er mag niet begraven worden IN een moskee, maar door de tombe ernaast te bouwen met een directe doorgang naar de moskee wordt dat probleem op zijn Egyptisch handig opgelost. De school laat zien dat ook al 1000 jaar geleden hoogbouw gepleegd werd en door de zeer droge omstandigheden zijn veel details perfect geconserveerd. Vloerbalken zien eruit als nieuw, maar liggen er al duizend jaar…. Na de rondleiding lopen we zelf nog even rond in het dorp en kijken ook nog even in het lokale museum. Best leuk, met onder andere voorbeelden van de lokale klederdracht: zeer veelkleurig en zonder sluier voor de vrouwen!

Na een laatste handelsstop – waar Peter vooraf even onderhandelt met de lokale verkoopsters – vetrekken we naar het hotel in de Dakhla-oase. Volgens Peter wordt dat het mooiste hotel van de reis en als we er voorrijden weten we dat hij gelijk heeft. Diverse appartementengebouwen – met traditionele koepeldaken – zijn schitterend gelegen rond een grote binnenplaats. De bagage gaat van het dak en vandaag kunnen we weer echt onder de douche. Tenminste: als er water en stroom is, want in de halve dag en nacht dat we hier zijn vallen die om beurten uit. Maar dat mag de pret niet drukken: zodra het kan gaan we lekker douchen, beetje ‘chillen’ op het dakterras en daarna aan het diner. Eerst nog een paar foto’s van het complex in het roodgekleurde avondlicht: sprookjesachtig!

De lokale zang en dans in het kleine amphitheater in het complex laten we aan ons voorbij gaan: deze nacht maar eens goed slapen. Onze kamer is zeer fraai ingericht en voor het eerst gaan we slapen onder een klamboe. Blijkt een goed plan: hoewel het muggenseizoen nog niet is begonnen zoemen er ’s nachts wel een paar in het rond. Van onder de klamboe is dat een leuk geluid :-). Morgen weer echt de woestijn in: wake-up call om 6:30 uur….