Egypte – dag 06: donderdag 13-3-08

De woestijn bij de Dakhla-oase – en verder naar Al-Kharga

We worden helemaal uitgerust wakker: heerlijk geslapen in ons hemelbed. We douchen – er is stroom én water! – en pakken weer gescheiden in: de dagspullen en slaapzakken apart. De rest van de bagage gaat op het dak: komende nacht slapen we weer buiten.

Terwijl Ria nog wat rommelt ga ik op een van de overdekte terrassen wat SMS’jes proberen te versturen. Geen probleem: de hele vakantie – ook langs de wegen in de woestijn – is er mobiel bereik. Je ziet dan ook met grote regelmaat zendmasten langs de weg staan, vaak met grote vlakken zonnepanelen eromheen voor energievoorziening. Dat is op zich zeldzaam: toepassingen van alternatieve energiebronnen zie je verder eigenlijk nergens.

We verzamelen op de binnenplaats, waar een 3-tal jeeps voor ons klaarstaan. Eerste stop is een begraafplaats aan de rand van de oase. We mogen er niet op, maar het is een bijzonder gezicht: een zandvlakte met deels ondergestoven grafmonumenten. Sommige heel simpel maar er zijn ook echte kleine huisjes met een koepeldak. Nasser, onze chauffeur van de dag, vertelt dat niet in alle graven een lichaam ligt. Er zijn ook graven die bedoeld zijn om een geest een rustplaats te geven. Het komt regelmatig voor dat het lichaam op een geheel andere plaats begraven wordt dan de geest. Volgens hem kan de keuze daarvoor zich in een visioen aan iemand openbaren. Nasser heeft mooie verhalen, kent Groningen en het Groninger museum en heeft een archeologische opleiding gedaan. Naast zijn werk als toeristenchauffeur heeft hij een praktijk als natuurgenezer en hij probeert dan ook de hele dag aan iedereen zijn wonderolie te slijten. Basis is zo te ruiken Arnica: inderdaad een bekend geneeskrachtig kruid maar als je Nasser moet geloven is het echt overal goed voor. Maar hij brengt het leuk en weet ook veel andere interessante dingen te vertellen.

Na het bezoek aan de begraafplaats rijden we de weg af en schijnbaar lukraak de woestijn in. Peter heeft de dag ervoor verteld dat door het rondrijden van toeristen in de woestijn de oude navigatiekunde van de vroegere kamelendrijvers weer wordt herontdekt: een positieve ontwikkeling. De kunst van “lezen” van de woestijn was met het verdwijnen van de karavanen aan het uitsterven: verkeer tussen de oases gaat tegenwoordig gewoon met een vrachtwagen….

Het is verbijsterend om te merken hoe snel je alle beschaving achter je laat: al na een paar minuten zien we alleen nog maar zand. Het waait en daarom stuift het zand aan de horizon en lijkt het wel een beetje nevelig. Geweldig gezicht. Dít is woestijn zoals je je die thuis voorstelt: oneindige zandvlakten en heuvels. We stoppen op één van de heuvels en krijgen van Peter het advies om in stilte naar een verderop gelegen duin te lopen om echt – alleen – te genieten van de woestijn. Dat doen we, en al gauw loopt de groep verspreid door het zand. Het is echt een geweldige ervaring, zeker omdat je heel snel het gevoel hebt alleen te zijn. De heuvel waar we naar toe moeten is makkelijk te vinden, en de gidsen houden ons vanuit hun hoge standpunt voortdurend in het oog, maar je krijgt toch een beetje gevoel van verdwaald in de zandvlakte. Het is overigens door de wind niet warm: om half 9 ’s morgens heb ik in de woestijn nog gewoon mijn fleecejack aan…..

Het eindpunt blijkt niet toevallig gekozen: als we daar aankomen staan de auto’s er ook en haalt Peter een paar zeiltjes tevoorschijn: we gaan zandsurfen. Daarvoor moet eerst het hoge duin beklommen worden en dat valt niet mee. Hoe hoger je komt hoe losser het zand en de laatste meters is echt waden met het zand tot aan je knieën. Loodzwaar! Als je even uitgerust bent kun je ervoor kiezen om op een van de zeiltjes de berg af te surfen. Ziet er geweldig leuk uit, maar de gedachte aan weer naar boven moeten ploeteren om het zeiltje terug te brengen is bij meerdere mensen even een reden om wat af te wachten. Een paar sportievelingen hebben echter de smaak te pakken en Helma en Michel maken spectaculaire afdalingen. Helemaal aan het einde mag ik één van de “surfplanken” naar benden glijden: dat valt nog niet mee. Halverwege loop ik vast in het zand en rol er af. Het is wél heel leuk om te doen!

Volgende stop is een door Peter als “verrassing” aangekondigde. Hij heeft er nogal geheimzinnig over gedaan en daarna ook weer geprobeerd de hooggespannen verwachtingen wat te temperen, maar als we op de plek aankomen is iedereen oprecht verrast. De woestijn is feitelijk een oude zeebodem en hij heeft een plek ontdekt waar allerlei interessante zaken te vinden zijn. En zo lopen we – na een korte uitleg van Peter – op een mooie donderdag in een woestijn in Egypte met 20 man naar haaientanden te zoeken. Ik heb eerst geen idee waar ik naar moet kijken, maar als Peter me gewoon een paar voorbeelden toestopt als onuitgesproken stimulans, zie ik opeens waar ik op moet letten. Nasser weet veel te vertellen over dit gebied en laat onder andere botjes van dinosaurussen zien. Met een handvol grotere en kleine vondsten verzamelen we weer. Peter heeft in eerdere sessies wel eens echte archeologisch vondsten gedaan zoals vuistbijlen – hij heeft tenslotte archeologie gestudeerd –  maar die mag je beslist niet meenemen. De tandjes, botjes en andere steentjes wel en dat doen we dus ook.

Op de terugweg naar huis worden in het dorp nog wat inkopen gedaan voor onderweg. Het wordt al een vertrouwd beeld: bonte uitstallingen met van alles en nog wat, gewoon langs de kant van de weg of in een aftandse garagebox. Als de eigenaar er niet is blijft alles gewoon staan: diefstal komt in Egypte volgens Peter nauwelijks voor en al zeker niet in de woestijn.

Thuisgekomen is er een uitstekende lunch en daarna vertrekken we naar Al-Kharga.

Onderweg passeren we een gebied met sikkelduinen. Deze verplaatsen zich door de combinatie van licht zand en een constante wind zo’n 30 meter per jaar van Noord naar Zuid. Je kunt ze niet tegenhouden, alleen afgraven als het echt nodig is. We beklimmen zo’n duin en je merkt op de top hoe los het zand ligt: daar moet je niet onder schuiven……

In het landschap is te zien dat er meermalen een nieuwe weg is gelegd. Dat gebeurt niet door de oude te herstellen, maar gewoon door een nieuwe erlangs te leggen. Plaats genoeg…. Tegen half 5 doemt de oase voor ons op en we hobbelen via een klein weggetje naar het uiterste randje van de Al-Kharga-oase of eigenlijk de Baris-oase. Daar zullen we de nacht in de open lucht doorbrengen in een bedoeïenenkamp. Dit kamp is wat luxer dan dat in de Witte Woestijn: het is afgeschermd voor de wind door een schutting rondom van gevlochten palmbladeren en er staan een soort van bamboe bedden waar we op gaan slapen. We liggen wél dicht op elkaar, dus dat wordt lachen met alle gesnurk…..

Direct naast het kamp ligt de woestijn, met een groot duin dat we direct na aankomst beklimmen voor overzicht én weer een fraaie zonsondergang. Voor wie niet klimmen wil is er een prachtig getuigd paard beschikbaar, dat vandaag echter meer dienst doet als fotomodel. Het is eigendom van een zoon van de lokale Sjeikh: een wijze man die als raadgever  fungeert. Hij zal later ook nog even op bezoek komen. Achter het kampje liggen de landbouwgrondjes van de Bedoeïenen, die een eindje  verderop in de oase wonen. ‘s Nachts, als iedereen slaapt, hoor je hier slechts het geritsel van de geiten die in de oase los rondlopen, maar zie je ook de lichten van de dorpjes. Niettemin zal de hemel ook nu weer schitterend blijken te zijn.

Zover is het nog niet: eerst eten. Aan een lange tafel (of liever: kleine verhoging) schuiven we aan. Zitten in kleermakerszit of op de hurken gaat niet iedereen even makkelijk af, dus worden er bedden bijgeschoven als stoel. Het eten is opnieuw simpel maar smakelijk. Van de meegebrachte wijn worden nog wat flessen opengetrokken en er wordt gezellig teruggekeken op een enerverende tocht door de woestijn. Morgen vertrekken we weer vroeg en gaan we op weg naar de bewoonde wereld: Aswan. Daarvoor moeten we in konvooi rijden vanaf Luxor: volgens Peter waanzin maar niet te vermijden. Om zeker te zijn van een redelijke aankomsttijd in Aswan moeten we ons in het konvooi van 11 uur uit Luxor melden, dus de wekkers gaan op 5 uur…