Egypte – dag 07: vrijdag 14-3-08

Van de Al-Kharga-oase naar Aswan

Al voor 5 uur is er bedrijvigheid in het kamp: ook nu is er van echt slapen niet veel terecht gekomen. Renée, die naast ons lag, had een speciaal anti-apneu masker meegenomen dat ook het snurken zou verminderen, maar het is verbijsterend om te horen hoeveel geluid zo’n klein vrouwtje kan produceren. Maar ook Gerard schijnt er soms flink op los te ronken. Toch is iedereen wel weer een beetje uitgerust: op de een of andere manier zorgen alle ervaringen voor voldoende adrenaline om met weinig slaap toe te kunnen. De sterrenhemel in de nacht was weer prachtig, maar je merkt wel dat hier al weer meer omgevingslicht te zien was. Elly is midden in de nacht nog een keer het duin opgeklommen: een geweldig mooie ervaring. Ben ik eigenlijk wel een beetje jaloers op….

De woestijn die we vandaag doorkruisen is minder boeiend dan de voorgaande dagen. Al om een uur of 8 zien we steeds meer groen opdoemen: de Nijl is niet ver meer. We zijn terug in de ‘bewoonde wereld’. In de regio wordt veel suikerriet verbouwd en het is oogsttijd. We zien overal trekkers die de oogst overladen op treinen. Later zullen we de fabrieken passeren waar het riet wordt verwerkt.

Langs de weg is steeds meer menselijke activiteit en bebouwing te zien. Ook het dumpen van troep langs de weg en aan de waterkant wordt weer zichtbaar. Egyptenaren zijn niet erg zuinig op hun land: waar mensen zijn is ook troep. Jammer, maar de prioriteiten liggen duidelijk meer bij elke dag overleven dan bij milieuzaken. Ook wel weer begrijpelijk…..

In Luxor zijn we ruim op tijd voor het konvooi naar Aswan. We mogen gebruik maken van een uitgebreid ontbijtbuffet in een van de hotels waar Koning Aap vaak verblijft: prima geregeld. Het is niet hetzelfde hotel waar we zelf een paar dagen later in zullen zitten, maar het er naast liggende. Na het ontbijt rijden we naar het verzamelpunt voor het konvooi. Dat vertrekt exact op tijd en de start heeft wel wat weg van een formule 1 race. Iedereen probeert om te beginnen op pole position te komen – daarvoor wordt zelfs tegen het verkeer in op de linker baan ingehaald – en zodra de zaak op weg mag is het gas op de plank. Onze chauffeur doet daar niet echt aan mee: hij rijdt pittig door maar is niet aan het racen.

De weg naar Aswan voert door het dal van de Nijl en het beeld is constant: bebouwing, landerijen, veel mensen op straat en een zeer gemengd verkeersbeeld. Grote touringcars scheuren voorbij ezelkarren, kleine toeristenbussen zoals de onze slingeren zich een weg door de vele vrachtautootjes. Er zijn nauwelijks afslagen: in de buurt van Aswan passeren we de weg richting Sudan. Daar staan allerlei auto’s te wachten want ook hier mag alleen in konvooi gereden worden.

Als we in Aswan aankomen zoeken we snel het hotel op. Het feit dat je in het hotel het stof van je lichaam kunt spoelen is meer dan welkom en de douche is dan ook de eerste stop. We hebben een balkon aan de achterkant dat uitkijkt op de lokale bazaar:de Sharia as-Souq. Ziet er gezellig – en vrij rustig – uit. Vanaf het balkon maakt Ria alvast wat sfeerbeelden en daarna lopen we met de hele groep naar de Nijlboulevard. We hebben afgesproken om samen te gaan eten in Aswan Moon, een drijvend restaurant dat Peter heeft aanbevolen.

Aswan heeft een Afrikaanse sfeer. De temperaturen zijn er tropisch en er wonen grote aantallen Nubiërs. Dit Afrikaanse volk leefde vroeger voornamelijk langs de Nijl ten zuiden van Aswan. Toen de stuwdam voltooid was werden zij gedwongen te verhuizen omdat hun dorpen onder water kwamen te staan. Een deel vertrok naar Soedan, een ander deel ging in Aswan wonen. Het zijn relatief lange mensen, met een beetje kroezend haar en een donkerder huid dan de gemiddelde Egyptenaar. De integratie is compleet: er is geen sprake van spanningen of discriminatie. De Nubiërs brengen een beetje “easy going” mentaliteit in de stad,  rasta en reggea kleuren komen ook veelvuldig voor bij Nubische versieringen.

Op de boulevard worden we “toevallig” opgewacht door een breed lachende Nubier in traditionele kledij: een galabiyya. Het blijkt Sadat te zijn, een goede vriend van gids Peter. In vrije perioden in Egypte woont Peter bij Sadat in huis, en hun vriendschap zal de komende dagen voor wat extra verwennerij zorgen.

Maar eerst Aswan Moon. Het blijkt een prima tent op een leuke locatie, waar we met zijn allen aanschuiven aan één lange tafel. Weer eens gewoon op een stoel aan tafel, met een bord en bestek: we zijn weer in de beschaving J . Het wordt weer niet laat: de voorgaande nacht was immers kort en dat laat zich nu voelen. Morgen naar de dam en de tempel van Philae op een eiland in het stuwmeer (Nasser meer), nu eens niet héél vroeg opstaan. Vanuit het hotel schiet Ria nog wat nachtelijke sfeerbeelden van Aswan.